GAJOWIEC ŻÓŁTY

 Gajowiec żółty – złoty cień lasu, co leczy z cichości 

W cieniu starych buków, tam gdzie mech rozpościera swoje chłodne ramiona, pojawia się on – gajowiec żółty. Niby niepozorny, ale jakże wierny. Nie narzuca się kolorem ani zapachem, a jednak potrafi rozświetlić runo leśne niczym iskra mądrości z dawnych czasów.

„Rośliny, które rosną w cieniu, często uczą nas, jak rozjaśniać swoje wnętrze, nie szukając sceny ani oklasków.”

To był jeden z ulubionych ziół naszych Babek – nie tych z książek, lecz tych

z dłonią pachnącą chlebem, dymem i żywicą. Gajowiec był ich cichym sprzymierzeńcem w kobiecych dolegliwościach, osłabieniu i nerwowym zadrżeniu. Podawały go z ziołową pokorą – nie dla smaku, ale dla skutku.

 Jak wygląda gajowiec?

To roślina z rodziny jasnotowatych, łudząco podobna do pokrzywy – lecz bez parzenia. Jej liście są miękkie, z lekko srebrzystymi plamkami, a kwiaty – drobne, żółte,

jak słoneczka skryte w cieniu. Rośnie w lasach, parkach, czasem przy starych ogrodzeniach – tam, gdzie ziemia jest jeszcze żywa.

 Co leczy gajowiec? Wiedza Babek i ajurwedyjskie spojrzenie

Nasze Babki mówiły:

„Na krew słabą i serce zmęczone, daj kobiecie gajowca.

I ciszę.”

W tradycyjnej fitoterapii ludowej gajowiec był używany:

• przy zaburzeniach krążenia, zawrotach głowy, osłabieniu, szczególnie u kobiet,

• w nerwicach, rozdrażnieniu, trudności z zasypianiem,

• przy niedokrwistości, słabym apetycie,

• jako środek wzmacniający po chorobach,

• łagodnie oczyszczający wątrobę i nerki.

Jak stosowały go Babki?

Zazwyczaj w formie naparu – 1 łyżka ziela na szklankę wody, parzona 10 minut.

Pity raz lub dwa razy dziennie, zwykle przez 7 do 10 dni. Rzadko dłużej – „bo zioła to nie chleb, by jeść bez końca” – mawiały.

 Ajurweda i gajowiec – perspektywa tridosha

Ajurwedyjska mądrość mówi:

„To, co rośnie w cieniu, chłodzi Pitta. To, co ma żółty kwiat, budzi Słońce w ciele.”

Właściwości energetyczne gajowca według ajurwedy:

• smak: gorzki i cierpki,

• działanie: chłodzące,

• działa na: wątrobę, serce, krew,

• balansuje: Pitta i Kapha, może lekko podnosić Vatę, dlatego warto łączyć go

• np. z odrobiną miodu lub imbirem.

To roślina oczyszczająca subtelnie – nie gwałtownie. Pomaga w wyciszaniu stanów zapalnych, harmonizuje układ nerwowy i delikatnie reguluje emocje. Dobra dla osób „przegrzanych światem” – zbyt wrażliwych, zbyt zmęczonych, zbyt rozproszonych.

 Jak go używać dziś?

Zbieraj go w maju i czerwcu, zanim przekwitnie. Susz w przewiewnym miejscu,

nie w słońcu – on nie lubi przesady.

W domowej zielarni możesz używać:

• naparu – na osłabienie i uspokojenie,

• kąpieli z dodatkiem gajowca – szczególnie przy wyczerpaniu nerwowym,

• okładów z odwaru – na zmęczone oczy lub delikatne stany zapalne skóry,

• dodawać do mieszanek z melisą, rumiankiem, serdecznikiem, przytulią.

„W ziołach nie chodzi tylko o leczenie. Chodzi o pamięć.

O powrót do tego, co w nas naturalne, ciche i prawdziwe.”

Gajowiec żółty – nie krzyczy, nie błyszczy. Ale wystarczy raz usiąść przy nim w lesie, żeby usłyszeć, że mówi. O tym, jak być sobą bez potrzeby świecenia. Jak żyć dobrze

– cicho i prawdziwie .

Z serdecznością

Elizabeta

Z NATURY DO ZDROWIA