GORZKI PIOŁUN

Piołun – gorzka roślina za stodołą

Za moim domem rodzinnym, tuż obok starej stodoły, od zawsze rósł piołun. Nie sadzony, nie pielęgnowany – po prostu wyrastał co roku, jakby przypominał, że pewne rzeczy są wieczne i trwalsze niż nasze codzienne troski. Jego srebrzyste listki i gorzki zapach towarzyszyły dzieciństwu – wtedy jeszcze nie wiedziałam, jak wielką moc w sobie kryje. Dziś wracam do tej rośliny z szacunkiem i czułością, jak do starej mądrej babki, która uczy cierpliwości i prawdy, choć czasem gorzkiej.

Piołun w tradycji ludowej

Piołun (Artemisia absinthium) od wieków zajmował szczególne miejsce w zielarskich skrzynkach naszych babek.

Używano go:

• na robaki i pasożyty – napar z piołunu podawano dzieciom, choć z dzisiejszej perspektywy to bardzo silna kuracja;

• na trawienie – kilka listków włożonych do spirytusu tworzyło słynną gorzką nalewkę, która pobudzała apetyt i „stawiała na nogi”;

• przeciw złym duchom i urokowi – pęki piołunu wieszano w izbach i nad drzwiami, bo wierzono, że odpędza złe moce.

Moja babcia mówiła: „Piołun gorzki jak życie, ale leczy jak prawda”. I coś w tym jest

– bo to roślina, która nie głaszcze, tylko oczyszcza.

Ajurweda o piołunie

W ajurwedzie piołun zaliczany jest do roślin o naturze tikta – gorzkiej, wysuszającej

i rozgrzewającej.

• Działa na agni – ogień trawienny, pobudza go, usuwa zastoje i toksyny (ama).

• Równoważy Kapha i Pitta, ale dla osób bardzo wychudzonych i suchych (Vata) może być zbyt wyjaławiający.

• Wspiera oczyszczanie wątroby i pęcherzyka żółciowego, co w ajurwedzie jest kluczem do lekkiego ciała i jasnego umysłu.

Właściwości piołunu

Naukowo opisano, że piołun:

• wspiera wydzielanie soków trawiennych i poprawia trawienie,

• działa przeciwpasożytniczo i przeciwgrzybiczo,

• ma właściwości przeciwzapalne i tonizujące,

• wspiera organizm w walce z infekcjami.

Ale uwaga – to roślina bardzo silna. Jej główny składnik, tujon, w nadmiarze może być toksyczny. Dlatego stosujemy ją rozważnie, zawsze w małych dawkach i raczej krótkimi kuracjami.

Jak używać piołunu?

• Napar – pół łyżeczki suszu na szklankę gorącej wody, parzyć 5 minut. Pić tylko małe porcje (np. kilka łyków przed posiłkiem), bo smak jest naprawdę intensywny.

• Nalewka – kilka gałązek piołunu zalanych spirytusem. Po kilku tygodniach wystarczy parę kropel na wodę jako wsparcie trawienia.

• Kąpiel – garść ziela do wanny. Pomaga przy zmęczeniu, oczyszcza i rozgrzewa ciało.

• Okadzanie – wysuszony piołun można palić w kadzielnicy. Ma zapach ciężki, ziołowo-gorzki, ale działa oczyszczająco i ochronnie na przestrzeń.

Moja osobista relacja z piołunem

Kiedy spaceruję obok starej stodoły i widzę ten srebrzysty krzew, zawsze przypomina mi o sile korzeni i tradycji. To nie jest zioło „dla przyjemności”, jak mięta czy melisa. To nauczyciel – mówi: „czasem trzeba przełknąć gorycz, żeby wreszcie poczuć się lżej”.

Patrzę na niego jak na strażnika – surowego, ale czuwającego. Może dlatego babki wierzyły, że piołun odpędza złe moce. On nie pieści, tylko chroni.

Z piołunem warto zaprzyjaźniać się powoli, z szacunkiem. Nie wypijemy z niego całej filiżanki herbaty, nie dodamy do deseru – ale kilka kropli nalewki czy łyczek naparu może odmienić nasze samopoczucie.

A jeśli masz szczęście, tak jak ja, że rośnie obok Twojego domu – nie traktuj go jak chwastu. To roślina, która pamięta stare czasy, a swoim gorzkim smakiem przypomina o mądrości przodków.

Z serdecznością

Elizabeta

Z natury do zdrowia