ZIELE ŚWIĘTE-DZIURAWIEC

Dziurawiec – ziele światła, które zszywa duszę i ciało

“To ziele zbiera się w najdłuższy dzień w roku. Gdy słońce jest najwyżej – ono nabiera jego mocy. I tą mocą potem leczy świat.”

– tak mówiła moja babcia, gdy w czerwcu przynosiła do kuchni pęki pachnących, złotych kwiatków.

To dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum), ziele święte, zwane też zielem świętojańskim, zielem Matki Boskiej, czasem po prostu „światełkiem na czarną godzinę”.

 Dziurawiec w tradycji ludowej

W naszej słowiańskiej tradycji dziurawiec zbierało się w okolicach Nocy Kupały, najlepiej o świcie, zanim rosa opadnie. Miał chronić przed złymi duchami, melancholią, nocnymi strachami i… smutkiem duszy. Wieszano go nad drzwiami, wkładano pod poduszkę, a jego napar pito, gdy serce „leżało jak kamień”.

“Dziurawiec to ziele na duszę. Jak się nie chce wstawać z łóżka, jak się człowiek czuje ciemny w środku – to ono przypomina, że słońce wciąż świeci.”

– mówiła stara zielarka z Podlasia, która nauczyła mnie, jak robić z niego czerwony olej.

 Co ma w sobie dziurawiec?

Dziurawiec zawiera cudowny związek zwany hiperycyną, który odpowiada za jego czerwony kolor, gdy zgnieciesz świeży kwiat. Ta właśnie hiperycyna:

• działa antydepresyjnie – delikatnie i naturalnie,

• łagodzi nerwice, lęki, bezsenność,

• poprawia trawienie i pracę wątroby,

• działa przeciwbakteryjnie i przeciwzapalnie,

• a zewnętrznie – goi rany, oparzenia, siniaki, stłuczenia.

 W ajurwedzie: ziele słońca i ognia

Ajurweda mówiłaby o dziurawcu, że to rasayana dla umysłu – zioło odnawiające siły życiowe. Rozgrzewa, wysusza nadmiar kapha, łagodzi vata, ale może podnosić pitta – dlatego osoby bardzo gorące z natury powinny stosować go z umiarem.

Wspiera:

• agni – ogień trawienny (poprawia metabolizm),

• manovaha srota – kanały umysłowe (oczyszcza umysł),

• sadhaka pitta – subtelną inteligencję serca (wzmacnia radość, poczucie sensu).

 Jak go stosuję?

1. Olejek z dziurawca (mój czerwony skarb)

Co roku robię go latem. Świeże kwiaty zalewam olejem (z pestek winogron, oliwą albo lnianym), zostawiam na słońcu na 2–3 tygodnie, aż olej zrobi się krwisto

-czerwony.

 Używam go na:

• bolące plecy i stawy,

• oparzenia słoneczne,

• do masażu serca przy smutku,

• na siniaki, stłuczenia i dziecięce „auć”.

“Jak serce boli, nie zawsze lekarz pomoże – ale ciepły dotyk i czerwony olejek babki może wiele.”

2. Napar – na duszę i trawienie

 Łyżkę suszu zalewam wrzątkiem, parzę 10 minut. Piję przy:

• przygnębieniu,

• napięciu nerwowym,

• słabym trawieniu,

• uczuciu, że „nie mogę ruszyć z miejsca”.

Piję tylko wieczorem – działa uspokajająco.

 

3. Nalewka – ziele na długą zimę

Zbieram kwiaty w słoneczny dzień, zalewam alkoholem 40–60% i zostawiam

na 3 tygodnie.

Piję po 5–10 kropli z wodą, gdy czuję się “ciemna” w środku. Działa subtelnie, ale pewnie – jak światełko w tunelu.

4. Dziurawiec na ranę i spaloną duszę

Dodaję kilka łyżek czerwonego oleju do kąpieli, gdy mam stres, poczucie straty, pustkę, gdy ciało boli po zimie.

“To nie zioło. To dotyk Słońca.” – tak zawsze mówię, gdy ktoś mnie pyta, co daje ten zapach i ten kolor.

 Uwaga, ziółko silne:

• Nie łączyć z lekami antydepresyjnymi (SSRI, MAO)!

• Nie stosować przy antykoncepcji hormonalnej – osłabia działanie.

• Unikać słońca podczas kuracji wewnętrznej – może powodować fotouczulenie.

• Nie stosować ciągle – kuracja max 3–4 tygodnie, potem przerwa.

 Na zakończenie…

Dziurawiec to nie tylko lek – to przypomnienie, że światło jest dostępne nawet,

gdy ciemno. Trzeba tylko sięgnąć.

“Babcia mówiła, że dziurawiec łata duszę jak igłą – cienko, cicho, ale na zawsze.”

I ja w to wierzę.

Zostawcie go trochę pszczołom. I nie zbierajcie go ze złością – to ziele czułe i potężne jednocześnie.

 A może i Wy macie opowieść o dziurawcu?

Czy Wasi dziadkowie też go stosowali?

Dajcie znać w komentarzach – zbierajmy wspólną pamięć tego ziela.

Z serca

Elizabeta

Z NATURY DO ZDROWIA